Geert Versnick kondigde op 30 april aan dat de elektriciteitsprijzen met 20 procent gaan stijgen, omdat de zonnepanelen te veel zouden kosten. Drie trefwoorden voor wie Geert Versnick niet kent: Open Vld, Eandis, Electrabel.
Wat is er aan de hand? Wie zonnepanelen heeft, krijgt per geproduceerde megawattuur (Mwh) een groenestroomcertificaat (GSC). De netbeheerders –waarvan Eandis de grootste is- zijn verplicht die op te kopen, als een vorm van subsidiëring van groene stroom. De kost wordt verrekend in de nettarieven, die een onderdeel zijn van de stroomprijs die iedereen betaalt. Plots is Vlaanderen in de ban van het idee dat men “betaalt voor de zonnepanelen van zijn buurman”. Enige nuance is op zijn plaats.
Voor de goede orde: Versnick kan de tarieven niet verhogen. De Creg moet zijn goedkeuring geven, wat nog niet is gebeurd.
De zonnepanelen van uw buurman zijn trouwens niet het probleem:
1. Veel problematischer zijn de winsten die worden versluisd naar ons buurland. De GSC kostten Eandis in 2009 30 miljoen euro. Dat is ongeveer evenveel als de lonen en bonussen die Suez in 2009 aan zijn management en bestuurders uitbetaalde (26 mio euro). Ondertussen verdient Suez via uw factuur 1,5 à 2 miljard euro netto aan de kerncentrales die door de Belgische consument zijn afbetaald.
2. Bovendien zorgen de zonnepanelen van uw buurman voor minder CO2-uitstoot en voor minder kernafval. Dat zijn kosten die anders ook in de factuur zouden terechtkomen. De nucleaire opkuis wordt momenteel geraamd op acht miljard euro, de emissiehandel zal de prijs van koolstof voelbaar maken. Dus: groene stroom bespaart ook kosten.
3. Zonnepanelen zorgen ervoor dat we minder afhankelijk zijn van schaarser en duurder wordende fossiele brandstoffen. Door de prijsstijgingen van olie en gas betaalde een doorsnee gezin in 2008 liefst 150 euro meer voor zijn elektriciteit dan in 2006. In vergelijking daarmee valt de kost van de zonnepanelen -6 à 8 euro per gezin in 2009, of minder dan één euro per maand- best mee. De keuze voor groene stroom is de enige die onze energie op termijn betaalbaar kan houden.
Slotsom: Geert Versnick pleit voor de winkel van Electrabel. Hij lanceert een aanval op de succesvolle zonnepanelen omdat elke geproduceerde Mwh een Mwh is die Electrabel niet kan verkopen. Hernieuwbare energie en zelfproductie vormen op termijn een bedreiging voor hun monopolie. Tegelijk zwijgt hij zedig over het dividend dat Eandis jaarlijks aan Electrabel betaalt. Dat leverde Electrabel (voor 33 procent aandeelhouder) in 2008 tachtig miljoen euro op.
Trouwens, Eandis is maar één van de twee netbeheerders in Vlaanderen. De andere, Infrax, heeft geen banden met Electrabel. Toeval dat men daar geen problemen heeft met de stijgende kost van de zonnepanelen?
Uiteraard heeft de omschakeling naar meer hernieuwbare energie een kost. Voor zonnepanelen zal die hooguit oplopen tot 3 à 4 euro per gezin in 2015, 2016. Daarna zal het succes de nieuwe technologie goedkoper maken, zodat de subsidies en de extra kosten langzaamaan kunnen uitdoven. Daarna hebben we alleen nog de genoemde voordelen. Hetzelfde geldt voor de windmolenparken op zee. Ook die zullen geld kosten, maar die subsidies kunnen worden betaald met de nucleaire rente die Suez nu naar Parijs sluist. Het is hoog tijd dat we die miljardentransferts droogleggen en in eigen land investeren in hernieuwbare energie.
