CREG maakt brandhout van regerings-deal met GDF Suez

ELECTRAWATCH – Volgens de CREG (Commissie voor de Regulering van de Elektriciteit en het Gas) is er maar één geschikte plaats voor de deal die Paul Magnette en Herman Van Rompuy in oktober sloten met Suez: de prullenmand. De federale energiewaakhond concludeert heel duidelijk dat “de ganse overeenkomst reeds van bij haar aanvang niet dient uitgevoerd te worden.”

Op 22 oktober ondertekenden minister van Energie Paul Magnette en toenmalig premier Herman Van Rompuy een “protocolakkoord” met de grote bazen van GDF Suez, Gérard Mestrallet en Jean-Pierre Hansen. Het canapé-akkoord moest de regering verzekeren van een bijdrage van de nucleaire sector in ruil voor de levensduurverlenging van de kerncentrales (Zie: Regering heeft deal met Suez). Althans, dat beweerden Magnette en Van Rompuy.

Een week later leverde de Creg een studie af over het akkoord, zonder die evenwel publiek te maken. Electrawatch kon het werkstuk inmiddels inkijken, en komt samen met de Creg tot de vaststelling dat de vier A4-tjes waarop de regering en de Franse energiereus hun afspraken neerschreven geen enkele waarde hebben. De enige concrete afspraak die hard gemaakt kan worden is dat de oudste drie kerncentrales, Doel I en II en Tihange I, tien jaar langer open blijven dan voorzien in de wet op de kernuitstap. De garanties die Suez in ruil geeft, zijn zo vaag dat ze niet afdwingbaar zijn.

Met andere woorden: Magnette en Van Rompuy hebben zich laten rollen. Of om het in het eerder diplomatische taalgebruik van de Creg te zeggen: “Indien men ondanks alle bezwaren toch nog wenst over te gaan tot de uitvoering van de verbintenissen, wenst de CREG erop te wijzen dat de Belgische Staat alvast in de meest nadelige positie zit ten aanzien van de afdwingbaarheid van de verbintenissen.”

Volgens de controle-instantie bevat de tekst van het akkoord zoveel juridische en technische mankementen, dat de geldigheid en de afdwingbaarheid van de verbintenissen zo goed als onbestaande is. Een overzicht:

• In de tekst gaat het voortdurend om engagementen van de ‘Groupe GDF Suez’. Die heeft echter geen rechtspersoonlijkheid. De tekst is trouwens ondertekend door vertegenwoordigers van ‘GDF Suez’, de enige correcte benaming. Dus, zegt de Creg: “Zowel de groepering “Groupe GDF SUEZ” als de N.V. GDF SUEZ kan bijgevolg redelijkerwijze argumenteren dat zij niet door het protocol gebonden is.” De vraag rijst ook of Electrabel, dochter van Suez, gebonden is door een tekst die het moederbedrijf ondertekent.

 • Nog prangender is dat de regering “een stabiel regulatoir en normatief kader” belooft, en dus eigenlijk zegt dat de wetten en belastingen waaraan de groep onderhevig is niet zullen veranderen. “Dit is evenwel niet mogelijk”, zegt de Creg. “De wetgevende bevoegdheid ligt buiten de handel. De huidige regering kan zich niet rechtsgeldig verbinden noch voor toekomstige wetgevers, noch voor toekomstige regeringen.”

• Aangezien alle engagementen volgens de tekst onderling afhankelijk zijn, en bovenstaand engagement juridisch nietig is, besluit de Creg dat het hele document waardeloos is.

• Nog los daarvan zijn de wederzijdse beloftes zo vaag en vrijblijvend geformuleerd dat ze volgens de Creg niet juridisch afdwingbaar zijn. Dat geldt bvb. voor de belofte van Suez om 500 miljoen te investeren in hernieuwbare energie en om 10.000 nieuwe aanwervingen te doen. 

• Zoals gezegd is de tekst op één punt wel helder: als het over de levensduurverlenging van de kerncentrales gaat.  “Het is een van de duidelijkste verplichtingen in het protocolakkoord”, merkt de Creg op. De indruk ontstaat dat het hele akkoord alleen daarrond draait, want de bijdrage waarop de regering rekent, is minder duidelijk uitgewerkt. “Indien de Regering de inning van een bedrag wou verzekeren, dan had zij minstens de berekeningsprincipes van de belasting, of zelfs de berekeningsformule, bepaald.”

Magnette gaf in de Kamer al toe dat de Creg gelijk heeft. “We zullen dus de principes van het akkoord in een wet moeten omzetten”, zei hij. Sterk. De regering laat zich via een achterkamertjesdeal dus letterlijk de wet spellen door Suez.

Slotsom: prutswerk, waarbij de regering de nucleaire sector tamelijk harde garanties geeft zonder daar zelf een juridisch afdwingbare wederdienst voor in de plaats te eisen. Het typeert hoe de elektriciteitsboeren er altijd weer in slagen hun wil op te leggen.